← Opis kościoła (1904) – spis treści
Kaplica cudownego Pana Jezusa.
s. 20 Kaplica Pana Jezusa wystawiona z kamienia ciosowego w r. 1633 przez ks. Sebastyana Żegalicza, proboszcza książnickiego, Doktora św. Teologii i Alberta Słostowskiego, pod tytułem św. Trójcy; miała u siebie prebendę zwaną św. Trójcy. Wybito arkadą w południowej ścianie nawy jako wejście do kaplicy, zagubiając dwa okna, przez co jest trochę ciemno w środku kościoła. W arkadzie tej obsadzona jest krata żelazna, wysoka, której szpice górne są wyzłocone. Drzwi w niej są podwójne z zamkiem, w środku tarcz mająca po dwa monogramy: w jednej J. X. S. i B. R., w drugiej Maria i literę bardzo skomplikowaną, co oznaczają s. 21 niewiadomo. Budowa jest równo czteroboczną; pod posadzką dwa sklepy czyli izby sklepione, na groby z dwoma okienkami od świata zakratowanemi, wejście do których jest zasypane jako dziś niepotrzebne. Okna są trzy okrągłe, w ścianach; trzecie od południa zagubione, tylko zewnątrz ma monogram J. X. S. dla illuminacyi. Sklepienie kaplicy jest w rotundę, na której jest wieżyczka sześciokątna czyli latarnia z sześciu oknami cyrklastemi. Dach na tej kaplicy w r. 1866 przykryty nowem wiązaniem, szalowaniem i białą blachą angielską, od czasu do czasu malowaną pokostem na cynkowo dla trwałości. W tej kaplicy na Wielki Piątek bywa ubierany grób Pański wspaniały, składający się z przyborów oddawna tutaj będących.
Ks. Wawrzyniec Nowakowski, Opis kościoła Cudownego Pana Jezusa Pacanowskiego, Warszawa 1904, s. 20–21. Pisownia oryginalna. Wydanie w przygotowaniu.